Boże Narodzenie obchodzone jest następnego dnia po Wigilii i jest najważniejszym świętem dla Czarnogórców. Trwa aż do ostatnich dni stycznia.
Dwa dni przed Bożym Narodzeniem, 5 stycznia, zabija się prosiaka lub jagnię, a w niektórych miejscach — indyka albo gęś. Tego dnia nie wolno karać dzieci — istnieje przesąd, że w przeciwnym razie będą zachowywać się źle przez cały następny rok. Dzień ten nazywa się Tucindan. Wigilie Bożego Narodzenia, 6 stycznia, nazywa się Badnidan.
Boże Narodzenie to bardzo religijne święto i większość ludzi zakłada odświętne ubrania i udaje się na nabożeństwa bożonarodzeniowe. Istnieje wiele dawnych serbskich tradycji związanych z życiem na wsi, które dziś utraciły już swoje znaczenie.
Dawniej w Boże Narodzenie ojciec rodziny szedł do lasu, aby ściąć młody dąb, zwany „badnjak”. Nadal jest to tradycja w wiejskich częściach kraju. Większość mieszkańców miast zastępuje jednak badnjak, kupując parę dębowych gałązek z brązowymi liśćmi. Takie małe badnjaki można kupić na lokalnych bazarach lub w cerkwiach.
Badnjak przynosi się do domu w liczbie odpowiadającej liczbie mężczyzn mieszkających w domu, a także jeden badnjak dla anioła, jeden dla Dzieciątka Jezus, jeden na pomyślny rok i jeszcze kilka na wszelki wypadek. Z reguły miejscowi kierują się zasadą „im więcej, tym lepiej”. Liczba polan powinna jednak być nieparzysta.
6 i 7 stycznia wszyscy składają sobie życzenia słowami: „Srećan Božić!” lub „Srećni božićni praznici!”. To pozdrowienie obowiązuje aż do święta Objawienia Pańskiego (19 stycznia).
Serbska Cerkiew Prawosławna organizuje publiczne obchody w wigilijny wieczór. Około 17:30 ludzie zaczynają gromadzić się na dużym placu przed katedrą, niosąc duże i małe dębowe polana oraz gałęzie i wrzucając je do wspólnego ogniska.
Boże Narodzenie to niezwykle piękne wydarzenie, a atmosfera w dniach świętowania jest podniosła.