İsa’nın Doğuşu, Noel arifesinden sonraki gün kutlanır ve Karadağlılar için en önemli bayramdır. Ocak ayının son günlerine kadar sürer.
Noel’den iki gün önce, 5 Ocak’ta bir domuz yavrusu ya da kuzu kesilir; bazı yerlerde ise hindi ya da kaz kesilir. Bu gün çocukları cezalandırmak yasaktır — aksi halde tüm yıl boyunca yaramazlık yapacaklarına dair bir inanış vardır. Bu güne Tuçindan denir. Noel arifesi, 6 Ocak, Badnidan olarak adlandırılır.
Noel çok dini bir bayramdır ve çoğu kişi bayramlık kıyafetlerini giyerek Noel ayinlerine gider. Kırsal yaşamla bağlantılı, artık önemini yitirmiş birçok eski Sırp geleneği vardır.
Eskiden Noel’de aile reisi, “Badnyak” denilen genç bir meşe ağacı kesmek için ormana giderdi. Bu gelenek hâlâ ülkenin kırsal kesimlerinde sürmektedir. Ancak şehirlerde yaşayanların çoğu, kahverengi yapraklı birkaç meşe dalı satın alarak Badnyak’ı yerine koyar. Bu küçük badnyaklar yerel pazarlarda veya kiliselerde satın alınabilir.
Badnyak, evde yaşayan erkek sayısı kadar eve getirilir; ayrıca bir badnyak melek için, biri bebek İsa için, biri başarılı bir yıl için ve ihtiyaten birkaç tane daha alınır. Genellikle yerel halk “ne kadar çok, o kadar iyi” kuralını benimser. Ancak odun parçalarının sayısı tek olmalıdır.
6 ve 7 Ocak’ta herkes birbirini “Sreçan Bojiç!” veya “Sreçni Bojiçni praznici!” sözleriyle kutlar. Bu selamlaşma, Epifani Bayramı’na (19 Ocak) kadar sürer.
Sırp Ortodoks Kilisesi, Noel arifesinde toplu bir kutlama düzenler. Saat yaklaşık 17:30’da insanlar katedralin önündeki büyük meydana, büyük ve küçük meşe kütükleri ile dallar taşıyarak gelmeye başlar ve bunları ortak ateşe atarlar.
İsa’nın Doğuşu son derece güzel bir olaydır ve kutlama günlerindeki atmosfer görkemlidir.